Achternaam - Voornaam
Japanners vermelden eerst de achternaam, daarna pas de voornaam. Vb: Funakoshi Gichin. Vertalingen gebruiken vaak aan de Japanse volgorde, wat in westerse oren nogal stijf klinkt.

Uitspraak: klemtoon
De Japanse taal gebruikt geen klemtonen zoals het Nederlands. Wij zeggen karáte of karaté. Japanners zeggen echter kah rah teh, met evenveel klemtoon op op elke lettergreep. Als we een kata aankondigen, dan zeggen wij bijvoorbeeld Chinté, terwijl het eigenlijk Chín teh zou moeten zijn.

Uitspraak: eindklinkers
Als een klinker op het einde van een Japans woord staat, wordt die vaak ingeslikt. Sommige termen zijn op die manier ingeburgerd, zoals 'ichi', wat door bijna alle karatetrainers wordt uitgesproken als 'itsj'.  Veel gelijkaardige woorden spreken we echter fout uit, zoals 'dachi'. We leggen daarbij nog eens klemtoon op de eindklinker, alsof we onze fout willen benadrukken: dachí. Eigenlijk moeten we dus 'datsj' zeggen.

Enkele voorbeelden: kokutsu dachi -> kokuts datsj, kiritsu -> kirits, okuri ashi -> okuri asj

Uitspraak: begin medeklinkers
Als een medeklinker aan het begin staat, dan wordt die vaak hard uitgesproken. Komt voor datzelfde woord een klinker of een medeklinker waarmee verbinding kan gemaakt worden, dan gebruikt men een zachte uitspraak.
Een voorbeeld; Tachi -> zenkutsu dachi